स्तुति करूं तरी नव्हे चि या वेदा । तेथें माझा धंदा कोणीकडे ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ परी हे वैखरी गोडावली सुखें । रसना रस मुखें इच्छीतसे ॥ २ ॥ रूप वर्णावया कोठें पुरे मती । रोमीं होती जाती ब्रह्मांडें हीं ॥ ३ ॥ तुका ह्मणे तूं ऐसा एक साचा । ऐसी तंव वाचा जाली नाहीं ॥ ४ ॥

तुझी स्तुती करावी म्हटलं, तर ते काम खुद्द वेदांनाही जमलेलं नाही — मग माझ्यासारख्याचा त्यात काय टिकाव लागणार? पण तरीही माझी ही वाणी आनंदाने गोड होऊन गेली आहे, माझी जीभ मुखाने त्या रसाची चवच चाखू इच्छिते. तुझं रूप वर्णन करायला माझी बुद्धी तरी कुठे पुरी पडणार? तुझ्या एकेका रोमरंध्रात कित्येक ब्रह्मांडं जन्माला येतात आणि लयाला जातात. तुकाराम म्हणतात, तू असा एकमेव आणि अस्सल आहेस, की तुझं यथार्थ वर्णन करू शकेल अशी वाणीच अजून जन्माला आलेली नाही.