तुज वणीं ऐसा तुज विण नाहीं । दुजा कोणी तीहीं त्रिभुवनी ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ सहस्रमुखें शेष सिणला बापुडा । चिरलिया धडा जिव्हा त्याच्या ॥ २ ॥ अव्यक्ता अलक्षा अपारा अनंता । निर्गुणा सच्चिद नारायणा ॥ ३ ॥ रूप नाम घेसी आपुल्या स्वइच्छा । होसी भाव तैसा त्याकारणें ॥ ४ ॥ तुका ह्मणे जरी दाविसी आपणा । तरि च नारायणा कळों येसी ॥ ५ ॥

तुझं वर्णन करावं म्हटलं तर तुझ्यासारखा दुसरा कोणी या तिन्ही लोकांत नाहीच. हजार तोंडांचा शेषनागही हा प्रयत्न करून करून शिणून गेला, बिचाऱ्याच्या जिभा चिरून टाकाव्या लागल्या, इतकंही तुझं वर्णन त्याला करता आलं नाही. हे अव्यक्ता, अलक्ष्या, अपारा, अनंता, निर्गुणा, सच्चिदानंद नारायणा! तू स्वतःच्या इच्छेनुसार हवं ते रूप आणि नाव धारण करतोस, आणि भक्ताच्या भावाप्रमाणे तसं रूप घेऊन प्रकट होतोस. तुकाराम म्हणतात, तू जर स्वतःहून स्वतःला प्रकट केलंस, तरच हे नारायणा, तू कळण्यासारखा आहेस — अन्यथा नाही.