पूर आला आनंदाचा । लाटा उसळती प्रेमाच्या ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ बांधूं विठ्ठलसांगडी । पोहुनि जाऊं पैल थडी । अवघे जन गडी । घाला उडी भाई नो ॥ २ ॥ हें तों नाहीं सर्वकाळ । अमुप अमृतांचें जळ ॥ ३ ॥ तुका ह्मणे थोर पुण्यें । ओघ आला पंथें येणें ॥ ४ ॥

आनंदाचा पूर आला आहे, प्रेमाच्या लाटा उसळत आहेत. चला, विठ्ठलनामाची तराफा बांधू आणि पोहत पोहत पैलतीराला जाऊ; अरे बंधूंनो, सगळे मिळून यात उडी घाला. असा हा अमाप अमृतजळाचा प्रवाह काही कायमचा, नेहमीचा नाही — ही दुर्मीळ संधी आहे. तुकाराम म्हणतात, मोठ्या पुण्याईनेच हा प्रवाह याच वाटेने आज आपल्याकडे आला आहे.