आणीक दुसरें मज नाहीं आतां । नेमिलें या चित्तापासुनियां ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ पांडुरंग मनीं पांडुरंग ध्यानीं । जाग्रतीं स्वप्नीं पांडुरंग ॥ २ ॥ पडिलें वळण इंद्रियां सकळां । भाव तो निराळा नाहीं दुजा ॥ ३ ॥ तुका ह्मणे नेत्री केलें ओळखण । साजिरें तें ध्यान विटेवरी ॥ ४ ॥

आता माझ्यासाठी दुसरं काहीच उरलेलं नाही — माझ्या चित्तानेच तसा पक्का निश्चय केला आहे. मनात पांडुरंग, ध्यानात पांडुरंग, जागेपणी आणि स्वप्नातही फक्त पांडुरंगच. सगळ्या इंद्रियांना याच एका दिशेचं वळण लागलं आहे, त्यात आता दुसरा कुठलाही वेगळा भाव उरलेला नाही. तुकाराम म्हणतात, डोळ्यांनीच अशी ओळख करून घेतली आहे — विटेवर उभं असलेलं ते सुंदर, रेखीव ध्यानरूप.