लक्षूनियां योगी पाहाती आभास । तें दिसे आह्यांस दृष्टीपुढे ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ कर दोनी कटी राहिलासे उभा । सांवळी हे प्रभा अंगकांती ॥ २ ॥ व्यापूनि वेगळें राहिलेंसे दुरी । सकळां अंतरीं निर्विकार ॥ ३ ॥ रूप नाहीं रेखा नाम ही जयासी । आपुल्या मानसीं शिव ध्याय ॥ ४ ॥ अंत नाहीं पार वर्णा नाहीं थार । कुळ याति जात हस्त पाद ॥ ५ ॥ अचेत चेतलें भक्ताचिया सुखें । आपुल्या कौतुकें तुका ह्मणे ॥ ६ ॥

योगी लक्ष केंद्रित करून ज्याचा नुसता आभास, झलक पाहण्याचा प्रयत्न करतात, तोच आम्हांला प्रत्यक्ष डोळ्यांसमोर दिसतो आहे. दोन्ही हात कमरेवर ठेवून तो सावळी कांती घेऊन उभा आहे. तो सर्वव्यापी असूनही सर्वांपासून वेगळा, दूर राहिलेला आहे — सर्वांच्या अंतरंगात असूनही निर्विकार आहे. ज्याला रूप नाही, रेषा नाही, नावही नाही, त्याचंच स्वतःच्या मनात शिवही ध्यान करतो. ज्याला अंत नाही, पार नाही, वर्णन करायला थारा नाही, ज्याला जात-कूळ, हातपाय काहीच नाही — असा हा निराकार तत्त्वतः निर्गुण आहे. तरीही भक्ताच्या सुखासाठी, स्वतःच्याच कौतुकाने तो अचेतनातूनही सचेतन, साकार होतो — असं तुकाराम म्हणतात.