मन वोळी मना । बुद्धि बुद्धी क्षण क्षणां ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ मी च मज राखण जालों । जेणें तेथें चि धरिलों ॥ २ ॥ जें जें जेथें उठी । तें तें तया हातें कुंटी ॥ ३ ॥ भांजिली खांजनी । तुका साक्ष उरला दोन्ही ॥ ४ ॥

मन हे मनालाच निरखून पाहतं, बुद्धी ही क्षणाक्षणाला बुद्धीलाच तपासत राहते. मीच माझा राखणदार बनलो — ज्या क्षणी हे जाणवलं, त्याच क्षणी मी तिथेच स्थिर झालो, थांबलो. जिथे जिथे जो जो विचार उठतो, तो तो त्याच्याच हाताने तिथल्या तिथे विरून जातो. अशा प्रकारे साधना घडत असताना, तुकाराम म्हणतात, शेवटी मीपणाची आणि परमात्म्याची — दोघांचीही जाणीव फक्त साक्षीरूपानेच शिल्लक उरते.