ब्रह्म न लिंपे त्या मेळें । कर्माअकर्मा वेगळें ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ तो चि एक तया जाणे । पावे अनुभविलें खुणें ॥ २ ॥ शौच अशौचाचे संधी । तन आळा तना चि मधीं ॥ ३ ॥ पापपुण्यां नाहीं ठाव । तुका ह्मणे सहज भाव ॥ ४ ॥

ब्रह्मतत्त्व कशानेही डागाळत नाही, लिप्त होत नाही — ते कर्म आणि अकर्म या दोन्हींच्या पलीकडचं, वेगळंच आहे. हे फक्त तोच जाणतो ज्याने स्वतः याचा प्रत्यक्ष अनुभव घेतला आहे, ज्याला याची अंतरीची खूण पटलेली आहे. शुचिता आणि अशुचिता यांच्या सीमारेषेवर, देहाचं बंधन शेवटी देहापुरतंच मर्यादित राहतं, आत्म्याला ते स्पर्श करत नाही. तिथे पाप-पुण्यालाही थारा नाही — तुकाराम म्हणतात, ही तर सहज, स्वाभाविक अशी अवस्था आहे.