बोल बोलतां वाटे सोपें । करणी करितां टीर कांपे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ नव्हे वैराग्य सोपारें । मज बोलतां न वाटे खरें ॥२॥ विष खावें ग्रासोग्रासीं । धन्य तो चि एक सोसी ॥३॥ तुका ह्मणे करूनि दावी । त्याचे पाय माझे जीवीं ॥४॥

बोलणं सोपं वाटतं, पण प्रत्यक्ष कृती करायची वेळ आली की पाय लटपटतात. वैराग्य म्हणजे काही सोपी गोष्ट नाही; मी स्वतः हे बोलतो तेव्हाही मला खरं वाटत नाही. खरं वैराग्य म्हणजे घास घास विष खाण्यासारखं कठीण आहे - जो हे सहन करू शकतो तोच खरा भाग्यवान. तुकाराम महाराज म्हणतात, जो हे प्रत्यक्ष करून दाखवतो, त्याचे पाय मी माझ्या मनात जपून ठेवतो.