नामपाठ मुक्ताफळांच्या ओवणी । हें सुख सगुणीं अभिनव ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ तरी आह्मी जालों उदास निर्गुणा । भक्तांचिया मना मोक्ष नये ॥२॥ द्यावें घ्यावें ऐसा येथें उरे भाव । काय ठाया ठाव पुसोनियां ॥३॥ तुका ह्मणे आतां अभयदान करा । ह्मणा विश्वंभरा दिलें ऐसें ॥४॥

नामस्मरण करणं म्हणजे जणू मोत्यांची माळ ओवण्यासारखं आहे; सगुण रूपातच हा आनंद नव्याने मिळतो. म्हणून आम्ही निर्गुणाबद्दल उदासीन झालो आहोत - भक्तांच्या मनाला निर्गुण मोक्ष आवडत नाही. इथे देव आणि भक्त यांच्यातलं देवाणघेवाणीचं नातंच हवं आहे; सगळं एकरूप करून काय उपयोग? तुकाराम महाराज म्हणतात, हे विश्वंभरा, आता मला अभय दे आणि सांग की 'हे दिलं आहे' असं पक्कं वचन दे.