नाहीं साजत हा मोठा । मज अळंकार खोटा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ असें तुमचा रजरेण । संतां पायींची वाहाण ॥२॥ नाहीं स्वरूपी ओळखी । भक्तिभाव करीं देखीं ॥३॥ नाहीं शून्याकारीं । क्ष ओळखी अक्षरी ॥४॥ नाहीं विवेक या ठायीं । आत्मा अनात्मा तें काई ॥५॥ कांहीं नव्हे तुका । पांयां पडेन हे ऐका ॥६॥

हा मोठेपणाचा दिखाऊ अलंकार मला शोभत नाही, तो मला खोटा वाटतो. संतांच्या पायातली वहाण होऊन, त्यांच्या पायाखालची धूळ होऊन राहणं हेच मला हवं आहे. मला माझं खरं स्वरूप कळत नाही, म्हणून मला भक्तिभाव दे, तेच मला दिसू दे. शून्याकारात मला काही ओळख नाही, अक्षरांनी काय ओळखावं तेही कळत नाही. इथे आत्मा कोणता आणि अनात्मा कोणता हा विवेकच मला नाही. तुकाराम म्हणतात, माझ्यात काहीच मोठेपणा नाही - मी फक्त पाया पडेन, एवढंच ऐका.