अनुतापें दोष । जाय न लगतां निमिष ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ परि तो राहे विसावला । आदीं अवसानीं भला ॥२॥ हें चि प्रायश्चित । अनुतापीं न्हाय चित्त ॥३॥ तुका ह्मणे पापा । शिवों नये अनुतापा ॥४॥

मनापासून पश्चात्ताप झाला, की दोष क्षणार्धात नाहीसा होतो. असा माणूस आरंभापासून शेवटपर्यंत शांत आणि चांगला राहतो. खरं प्रायश्चित्त हेच आहे - पश्चात्तापाने मन जणू स्नान करून शुद्ध होतं. तुकाराम महाराज म्हणतात, एकदा खरा पश्चात्ताप झाला, की मग पापाने पुन्हा त्याला शिवू नये.