सोडिला संसार । माया तयावरि फार ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ धांवत चाळे मागें मागें । सुखदुःख साहे अंगें ॥२॥ यानें घ्यावें नाम । तीसी करणें त्याचें काम ॥३॥ तुका ह्मणे भोळी । विठ्ठलकृपेची कोंवळी ॥४॥

एखाद्याने संसार सोडला तरी माया मात्र त्याच्या मागे मागे खूप धावत राहते. सुख-दुःख शरीराला भोगावंच लागतं. म्हणून माणसाने नाम घ्यावं - हेच त्याचं खरं काम आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, भक्ती अशी भोळी, साधी आणि विठ्ठलाच्या कृपेने कोवळी, हळुवार असावी.