जाणे भक्तीचा जिव्हाळा । तो चि देवाचा पुतळा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ आणीक नये माझ्या मना । हो का पंडित शाहाणा ॥२॥ नामरूपीं जडले चित्त । त्याचा दास मी अंकित ॥३॥ तुका ह्मणे नवविध । भक्ति जाणे तो चि शुद्ध ॥४॥

ज्याला भक्तीचा खरा जिव्हाळा कळतो, तोच खऱ्या अर्थाने देवाची प्रतिमा असतो. मोठा पंडित, शहाणा असला तरी नुसत्या विद्वत्तेने माझं मन भारावत नाही. ज्याचं मन देवाच्या नामात आणि रूपात रमलेलं आहे, त्याचा मी सेवक आहे, दास आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, नवविधा भक्ती जाणतो तोच खरा शुद्ध अंतःकरणाचा माणूस.