अक्षई तें झालें । आतां न मोडे रचिलें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ पाया पडिला खोले ठायीं । तेथें पुढें चाली नाहीं ॥२॥ होतें विखुरलें । ताळा जमे झडती आलें ॥३॥ तुका ह्मणे बोली । पुढें कुंटित चि जाली ॥४॥

आता हे सगळं अढळ, कायमचं झालं आहे - जे रचलं गेलं आहे ते आता मोडणार नाही. खोल तळाशी पाया रचला गेला आहे, तिथून पुढे आता काही करायचं उरलेलं नाही. जे विखुरलेलं होतं, ते सगळं आता एकत्र जमा झालं आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, आता शब्दच पुढे खुंटले आहेत - सांगण्यासारखं आणखी काही उरलेलं नाही.