ओनाम्याच्या काळें । खडे मांडबिले बाळें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ तेंचि पुढें पुढें काई । मग लागलिया सोई ॥२॥ रज्जु सर्प होता । तोंवरी चि न कळतां ॥३॥ तुका ह्मणे साचें । भय नाहीं बागुलाचें ॥४॥

मूल जसं अक्षरओळख शिकताना खेळण्यासाठी खडे मांडतं, तसंच हे आहे. तीच गोष्ट पुढे पुढे मोठी वाटू लागते, कारण आपल्याला त्याची सवय होऊन जाते. दोरी सापासारखी भासते, पण फक्त जोपर्यंत खरं काय ते कळत नाही तोपर्यंतच. तुकाराम महाराज म्हणतात, खरं पाहता बागुलबुवाची भीती बाळगण्याचं काहीच कारण नाही.