पूजा पुज्यमान । कथे उभे हरिजन ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ ज्याची कीर्ती वाखाणिती । तेथें ओतली ते मुर्ती ॥२॥ देहाचा विसर । केला आनंदें संचार ॥३॥ गेला अभिमान । लाज बोळविला मान ॥४॥ शोक मोह चिंता । याची नेणती ते वार्ता ॥५॥ तुका ह्मणे सखे । विठोबा च ते सारिखे ॥६॥

पूजा करणारा आणि पूजनीय दोघेही हरिकथेत सामील होतात, हरिभक्त तिथे उभे असतात. ज्याची कीर्ती ते गातात, त्याचीच मूर्ती जणू तिथे साकार होते. देहाचा त्यांना विसर पडतो, आनंदात ते तल्लीन होतात. अभिमान मावळतो, लाज आणि मानही दोन्ही निघून जातात. शोक, मोह, चिंता यांची त्यांना काहीच जाणीव उरत नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात, असे सखे भक्त विठोबासारखेच होऊन जातात.