वरि बोला रस । कथी ज्ञान माजी फोस ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ ऐसे लटिके जे ठक । तयां इह ना पर लोक ॥२॥ परिस एक सांगे । अंगा धुळी हे न लगे ॥३॥ तुका ह्मणे हाडें । कुत्र्यां लाविलें झगडे ॥४॥

बोलण्यात मोठा रस, गोडवा असतो, पण तो सांगत असलेलं ज्ञान आतून पोकळ, फसवं असतं. असे खोटारडे, लबाड लोक - त्यांना इहलोकही नाही आणि परलोकही नाही. परिसाबद्दल नुसतं बोलून दाखवलं, तर त्याची धूळसुद्धा अंगाला लागत नाही (नुसत्या बोलण्याने काही साध्य होत नाही). तुकाराम महाराज म्हणतात, हे जणू हाडाच्या तुकड्यावरून कुत्र्यांना भांडायला लावण्यासारखं आहे.