धणी न पुरे गुण गातां । रूप दृष्टी न्याहाळितां ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ बरवा बरवा पांडुरंग । कांति सांवळी सुरंग ॥२॥ सर्वमंगळाचें सार । मुख सिद्धीचे भांडार ॥३॥ तुका ह्मणे सुखा । अंतपार नाहीं लेखा ॥४॥

त्याचे गुण गात राहिलो, त्याचं रूप डोळेभरून पाहत राहिलो, तरी मन कधी तृप्त होतच नाही. किती सुंदर, किती सुंदर आहे पांडुरंग - त्याची सावळी कांती किती तेजस्वी आहे. सगळ्या मंगलाचं सार म्हणजे त्याचं मुख, ते जणू सिद्धीचं भांडारच आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, या सुखाला अंतच नाही, त्याची गणतीच करता येत नाही.