जरी मी नव्हतों पतित । तरि तूं पावन कैंचा येथ ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ ह्मणोनि माझें नाम आधीं । मग तूं पावन कृपानिधी ॥२॥ लोहो महिमा न परिसा । नाहीं तरीं दगड जैसा ॥३॥ तुका ह्मणे याचकभारें । कल्पतरु मान पावे ॥४॥

जर मी पापी नसतो, तर तू इथे उद्धारकर्ता तरी कसा ठरला असतास? म्हणून आधी माझं नाव (पापी म्हणून) होतं, मगच तू कृपेचा सागर, उद्धारकर्ता ठरलास. लोखंडाला परिसाच्या स्पर्शाशिवाय महिमा नाही, नाहीतर ते साध्या दगडासारखंच आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, मागणाऱ्यांच्या गर्दीमुळेच कल्पतरूला मोठेपणा मिळतो.