नाहीं निर्मळ जीवन । काय करील साबण ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तैसी चित्तशुद्धि नाहीं । तेथें बोध करील काई ॥२॥ वृक्ष न धरी पुष्पफळ । काय करील वसंतकाळ ॥३॥ वांझे न होती लेकरें । काय करावें भ्रतारें ॥४॥ नपुंसका पुरुषासी । काय करील बाइल त्यासी ॥५॥ प्राण गेलिया शरीर । काय करील वेव्हार ॥६॥ तुका ह्मणे जीवनेंविण । पीक नव्हे नव्हे जाण ॥७॥

जर पाणी स्वच्छ नसेल, तर साबण तरी काय करणार? ॥१॥ ध्रु.॥ तसंच मनात शुद्धता (श्रद्धा) नसेल, तर तिथे उपदेश तरी काय करणार? ॥२॥ झाडाला फुलं-फळं येतच नसतील, तर वसंत ऋतू तरी काय करणार? ॥३॥ वांझ स्त्रीला मूल होत नसेल, तर नवरा तरी काय करणार? ॥४॥ नपुंसक पुरुषासाठी बायको तरी काय करणार? ॥५॥ प्राण गेल्यावर शरीराचा उपयोग काय, त्याच्याशी व्यवहार तरी काय करणार? ॥६॥ तुकाराम म्हणतात, मुळातलं जीवनतत्त्व नसेल तर पीक कधीच येत नाही, हे नक्की समजून घ्या. ॥७॥