असो आतां किती । तुज यावें काकुलती ॥१॥ ॥ध्रु.॥ माझें प्रारब्ध हें गाढें । तूं बापुडें तयापुढें ॥२॥ सोडवीन आतां । ब्रीदें तुझीं पंढरीनाथा ॥३॥ तुका ह्मणे बळी । तो गांढ्याचे कान पिळी ॥४॥

आता पुरे झालं, किती वेळा तुझ्यापुढे याचना करत बसू? ॥१॥ ध्रु.॥ माझं प्रारब्ध इतकं भक्कम आहे की तू सुद्धा त्याच्यापुढे बिचारा हतबल आहेस. ॥२॥ हे पंढरीनाथा, आता मी तुझी प्रतिज्ञा (ब्रीद) पुढे करून यातून सुटका करून घेईन. ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, "बळी तो कान पिळी" हेच खरं - जो बलवान असतो तोच भ्याड, दुर्बळाला दाबतो. ॥४॥