लोह चुंबकाच्या बळें । उभें राहिलें निराळें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तैसा तूं चि आह्मांठायीं । खेळतोसी अंतर्बाहीं ॥२॥ भक्ष अग्नीचा तो दोरा । त्यासि वांचवी मोहरा ॥३॥ तुका ह्मणे अधीलपणें । नेली लांकडें चंदनें ॥४॥

लोहचुंबकाच्या शक्तीने लोखंड आपोआप हलतं, आकर्षित होतं. ॥१॥ ध्रु.॥ अगदी तसाच तू आमच्या आत आणि बाहेर सर्वत्र खेळत असतोस, व्यापून असतोस. ॥२॥ आगीत जळणारा दोरा असला, तरी त्याला वाचवणारी अशी काही शक्ती असते. ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, नुसत्या शेजारी असण्यानेच साध्या लाकडाला चंदनाची किंमत मिळते, चांगल्या संगतीने सामान्य गोष्टसुद्धा मौल्यवान होते. ॥४॥