करी संध्यास्नान । वारी खाउनियां अन्न ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तया नाहीं लाभहानी । आदा वेंचाचिये मानीं ॥२॥ मजुराचें धन । विळा दोर चि जतन ॥३॥ तुका ह्मणे नाहीं । अधीरासी देव कांहीं ॥४॥

जो नियमित संध्यास्नान करतो आणि वेळेवर जेवतो, आपली नित्यकर्मे नेमाने करतो, ॥१॥ ध्रु.॥ त्याला नफा-तोट्याची, हिशोबाची चिंता नसते. ॥२॥ मजुराची खरी संपत्ती काय, तर विळा आणि दोरी एवढीच तो जपून ठेवतो. ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, अधीर, उतावीळ माणसाला देव काहीच देत नाही. ॥४॥