वाखर घेउनि आलें । त्यासी तरवारेनें हाणे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ नव्हे आपुलें उचित । करुनि टाकावें फजित ॥२॥ अंगुळिया मोडी । त्यासी काय सिलें घोडीं ॥३॥ नपुंसकासाठीं । तुका ह्मणे न लगे जेठी ॥४॥

[हा अभंग संपूर्णपणे अनिश्चित/अस्पष्ट वाटतो, अंदाजे अर्थ:] जो नांगराचं अवजार घेऊन लढाईत येतो, त्याला तलवारीने मारलं जातं. ॥१॥ ध्रु.॥ हे योग्य नाही, अशाला उघडं पाडून फजित करावं. ॥२॥ नुसतं बोट मोडून पिळदार दाखवण्याने घोडी काही कामाची ठरत नाही. ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, ज्याच्यात मुळात कणखरपणा नाही, त्याला मल्लाची गरजच नाही. ॥४॥