वर्णाश्रम करिसी चोख । तरि तूं पावसी उत्तम लोक ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तुजला तें नाहीं ठावें । जेणें अंगें चि ब्रह्म व्हावें ॥२॥ जरि तूं जालासी पंडित । करिसी शब्दाचें पांडित्य ॥३॥ गासी तान मान बंध । हाव भाव गीत छंद ॥४॥ जाणसील तूं स्वतंत्र । आगमोक्त पूजायंत्र ॥५॥ साधनाच्या ओढी । डोळियांच्या मोडामोडी ॥६॥ तुका ह्मणे देहीं । संत जाहाले विदेही ॥७॥

तू आपली जातीपरत्वे नेमलेली कर्तव्यं नीट पार पाडलीस, तर फार तर चांगला लोक (स्वर्ग) मिळेल. ॥१॥ ध्रु.॥ पण ज्यामुळे तू स्वतः ब्रह्मरूप व्हावंस, ते तुला माहीतच नाही. ॥२॥ तू पंडित झालास, शब्दांचं पांडित्य दाखवलंस, ॥३॥ तान-मान घेऊन गायलास, गाण्यात हावभाव आणि ठेका दाखवलास, ॥४॥ शास्त्रात सांगितलेली पूजाविधी स्वतंत्रपणे जाणून घेतलीस, ॥५॥ साधनेच्या नादी लागून डोळे मिचकावत बसलास, तरीही खरा अर्थ गवसत नाही. ॥६॥ तुकाराम म्हणतात, खरे संत देहात असूनही देहाच्या पलीकडे जातात. ॥७॥