नाचे टाळी पिटी । प्रेमें अंग धरणीं लोटी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ माझे सखे ते सज्जन । भोळे भाविक हरिजन ॥२॥ न धरिती लाज । नाहीं जनासवें काज ॥३॥ तुका ह्मणे दाटे । कंठ नेत्रीं जळ लोटे ॥४॥

प्रेमाने टाळ्या वाजवत नाचतो, देहभान विसरून अंग जमिनीवर टाकून देतो. ॥१॥ ध्रु.॥ असे भोळे, श्रद्धाळू हरिभक्तच माझे खरे सखे-सज्जन आहेत. ॥२॥ त्यांना लाज वाटत नाही, लोक काय म्हणतील याची पर्वा नसते. ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, त्यांचा कंठ दाटून येतो आणि डोळ्यांतून अश्रू वाहतात. ॥४॥