टिळा टोपी माळा देवाचें गोवाळें । वागवी वोंगळें पोटासाटीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तुळसी खोवी कानीं दर्भ खोवी शेंडी । लटिकी धरी बोंडी नासिकाची ॥२॥ कीर्तनाचे वेळे रडे पडे लोळे । प्रेमेंविण डोळे गळताती ॥३॥ तुका ह्मणे ऐसे मायेचे मैंद । त्यांपाशीं गोविंद नाहीं नाहीं ॥४॥

टिळा, टोपी, माळ आणि देवाचं सगळं सामान तो फक्त पोट भरण्यासाठी मिरवतो, ढोंगासाठी वापरतो. ॥१॥ ध्रु.॥ कानात तुळस खोवतो, शेंडीत दर्भ खोवतो, नाकात खोटा दागिना घालतो. ॥२॥ कीर्तनाच्या वेळी रडतो, पडतो, लोळतो - पण त्याच्या डोळ्यांतून खऱ्या प्रेमाशिवाय उगीचच पाणी गळतं, सगळा बनाव असतो. ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, असले मायेचे भोंदू - त्यांच्याजवळ देव मुळीच नसतो. ॥४॥