धन्य देहू गांव पुण्यभूमि ठाव । तेथें नांदे देव पांडुरंग ॥१॥ ॥ध्रु.॥ धन्य क्षेत्रवासी लोक ते दैवाचे । उच्चारिती वाचे नामघोष ॥२॥ कर कटी उभा विश्वाचा जनिता । वामांगीं ते माता रखुमादेवी ॥३॥ गरुड पारीं उभा जोडुनियां कर । अश्वत्थ समोर उत्तरामुख ॥४॥ दक्षिणे शंकर लिंग हरेश्वर । शोभे गंगातीर इंद्रायणी ॥५॥ लक्ष्मीनारायण बल्लाळाचें बन । तेथें अधिष्ठान सिद्धेश्वर ॥६॥ विघ्नराज द्वारीं बहिरव बाहेरी । हनुमंत शेजारीं सहित दोघे ॥७॥ तेथें दास तुका करितो कीर्तन । हृदयीं चरण विठोबाचे ॥८॥

देहू गाव धन्य आहे, ती पुण्यभूमी आहे, तिथे पांडुरंग देव वास करतो. ॥१॥ ध्रु.॥ या तीर्थक्षेत्रात राहणारे लोक भाग्यवान आहेत, ते सतत तोंडाने देवाचं नाव घेतात. ॥२॥ देव कमरेवर हात ठेवून उभा आहे, तो विश्वाचा जनक आहे, त्याच्या डाव्या बाजूला माता रखुमाई आहे. ॥३॥ गरुड ओट्यावर हात जोडून उभा आहे, समोर अश्वत्थ वृक्ष आहे, आणि देवाचं तोंड उत्तरेकडे आहे. ॥४॥ दक्षिणेला शंकराचं लिंग आहे, हरेश्वर, जे इंद्रायणी नदीच्या काठावर शोभून दिसतं. ॥५॥ लक्ष्मीनारायण बल्लाळाच्या बनात आहे, तिथेच सिद्धेश्वराचं स्थानही आहे. ॥६॥ दारात विघ्नराज (गणपती), बाहेर भैरव, आणि शेजारी दोघांसोबत हनुमंत आहे. ॥७॥ तिथेच तुकाराम कीर्तन करतो, त्याच्या हृदयात विठोबाचे चरण वसलेले आहेत. ॥८॥