झाकत गधडा जये देशीं । तेथें राशी पापाच्या ॥१॥ ॥ध्रु.॥ सुकृताचा उदो केला । गोंधळ घाला इंद्रियें ॥२॥ क्रोधरूपें वसे काम । तीचें नाम जपतसे ॥३॥ मद्यभक्षण मांगिणजाती । विटाळ चित्तीं सांटविला ॥४॥ स्तवुनियां पूजी रांड । न लजे भांड दाढीसी ॥५॥ तुका ह्मणे भगवती । नेइल अंतीं आपणापें ॥६॥

[पहिली ओळ मूळ पाठात अस्पष्ट आहे, अंदाजे अर्थ:] हा मूर्ख माणूस जिथे जिथे लपून हे उद्योग करतो, तिथे पापाचे ढीग साचतात. ॥१॥ ध्रु.॥ पुण्याचा आव आणतो, पण प्रत्यक्षात इंद्रियांमध्ये गोंधळ माजवतो. ॥२॥ रागाच्या रूपात वासना त्याच्या मनात वसते, आणि तोच तिचं नाव जपत बसतो. ॥३॥ दारू पितो, मांग जातीच्या स्त्रीसोबत राहतो, आणि मनात विटाळ साठवून ठेवतो. ॥४॥ भ्रष्ट स्त्रीची स्तुती करून तिची पूजा करतो, हा भांड माणूस स्वतःच्या दाढी, प्रतिष्ठेलाही लाजत नाही. ॥५॥ तुकाराम म्हणतात, अशी चुकीची भगवती-उपासना शेवटी त्याचाच घात करते. ॥६॥