वारितां बळें धरितां हातीं । जुलुमें जाती नरकामधीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ रंडीदासाप्रति कांहीं । उपदेश तो ही चालेना ॥२॥ जन्म केला वाताहात । थोर घात येठायीं ॥३॥ तुका ह्मणे पंढरीनाथा । तुझी कथा दूषीती ॥४॥

जबरदस्तीने अडवलं, हाताला धरून थांबवलं, तरी असे लोक स्वतःच्या हट्टाने नरकातच जातात. ॥१॥ ध्रु.॥ वासनेच्या आहारी गेलेल्या माणसाला कितीही उपदेश केला तरी तो लागू पडत नाही. ॥२॥ त्याने आपला जन्म वाया घालवला, इथेच त्याचा मोठा घात झाला. ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, हे पंढरीनाथा, असे लोक तुझ्या पवित्र कथांचीही निंदा करतात. ॥४॥