शाक्तांची शूकरी माय । विष्ठा खाय विदीची ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तिची त्या पडली सवे । मागें धांवे ह्मणोनि ॥२॥ शाक्तांची गाढवी माय । भुंकत जाय वेसदारा ॥३॥ तुका ह्मणे शिंदळीचे । बोलतां वाचे निंद्य ते ॥४॥

शाक्तांची आई जणू डुक्करीण आहे, जी गावाची घाण खाते. ॥१॥ ध्रु.॥ तिला तशी सवयच लागली आहे, म्हणून ती त्यामागे धावते. ॥२॥ शाक्तांची आई जणू गाढवीण आहे, जी गावकुसाबाहेर ओरडत फिरते. ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, अशा भ्रष्ट, नीच कुळाबद्दल तोंडाने बोलणंसुद्धा लाजिरवाणं आहे. ॥४॥