हरिहर सांडुनि देव । धरिती भाव क्षुल्लकीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ऐका त्यांची विटंबणा । देवपणा भक्तांची ॥२॥ अंगीं कवडे घाली गळां । परडी कळाहीन हातीं ॥३॥ गळां गांठा हिंडे दारीं । मनुष्य परी कुतरीं तीं ॥४॥ माथां सेंदुर दांत खाती । जेंगट हातीं सटवीचें ॥५॥ पूजिती विकट दोंद । पशु सोंड गजाची ॥६॥ ऐशा छंदें चुकलीं वाटा । भाव खोटा भजन ॥७॥ तुका ह्मणे विष्णुशिवा । वांचुनि देवा भजती ते ॥८॥

खऱ्या विष्णू-शिवाला सोडून हे लोक क्षुल्लक देवतांवर श्रद्धा ठेवतात. ॥१॥ ध्रु.॥ अशा भक्तांच्या देवपणाची, त्यांच्या केविलवाण्या अवस्थेची कहाणी ऐका. ॥२॥ अंगावर कवड्या घालतात, गळ्यात परडी अडकवतात, हातात कसलंही कसब नसतं. ॥३॥ गळ्यात गाठ बांधून दारोदार हिंडतात, माणसं असूनही कुत्र्यासारखे वागतात. ॥४॥ कपाळावर शेंदूर लावतात, दात-ओठ खातात, हातात सटवीचं जेंगट (एक वाद्य) घेऊन फिरतात. ॥५॥ विक्राळ पोट असलेल्या आणि हत्तीची सोंड असलेल्या एखाद्या प्राणीरूपी देवतेची पूजा करतात. ॥६॥ अशा लहरींच्या नादी लागून ते खऱ्या मार्गापासून भरकटले आहेत, त्यांची भक्ती खोटी आहे. ॥७॥ तुकाराम म्हणतात, विष्णू-शिवाशिवाय दुसऱ्या कुठल्या देवांची पूजा ते करतात, ती सगळी खोटी आहे. ॥८॥