असो आतां ऐसा धंदा । तुज गोविंदा आठवूं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ रक्षिता तूं होसी जरी । तरि काय येरीं करावें ॥२॥ काया वाचा मन पायीं । राहे ठायीं करूं तें ॥३॥ तुका ह्मणे गाइन गीतीं । रूप चित्तीं धरूनियां ॥४॥

आता असले व्यवहार/धंदे पुरे, हे गोविंदा, आता फक्त तुझं स्मरण करेन. ॥१॥ ध्रु.॥ तू जर माझा रक्षणकर्ता आहेस, तर मग बाकी काही करायची गरजच काय? ॥२॥ शरीर, वाणी आणि मन तुझ्या चरणांशी स्थिर राहावं, हेच मी करेन. ॥३॥ तुकाराम म्हणतात, तुझं रूप मनात धरून मी गीतातून तुझं गुणगान गाईन. ॥४॥