पाखांड्यांनीं पाठी पुरविला दुमाला । तेथें मी विठ्ठुला काय बोलों ॥१॥ ॥ध्रु.॥ कांद्याचा खाणार चोजवी कस्तुरी । आपुलें भिकारी अर्थ नेणे ॥२॥ न कळे तें मज पुसती छळूनी । लागतां चरणीं न सोडिती ॥३॥ तुझ्या पायांविण दुजें नेणें कांहीं । तूं चि सर्वांठायी एक मज ॥४॥ तुका ह्मणे खीळ पडो त्यांच्या तोंडा । किती बोलों भांडां वादकांशीं ॥५॥

पाखंडी लोकांनी माझा सतत पिच्छा पुरवला आहे, हे विठ्ठला, आता मी काय बोलू? ॥१॥ ध्रु.॥ कांदा खाणाऱ्याने कस्तुरीची पारख करावी तसं हे आहे - भिकाऱ्याला खऱ्या श्रीमंतीचा अर्थच कळत नाही. ॥२॥ ज्यांना स्वतःलाच कळत नाही, तेच मला छळून प्रश्न विचारतात, आणि एकदा माझ्या मागे लागले की सोडतच नाहीत. ॥३॥ तुझ्या पायांशिवाय मला दुसरं काहीही माहीत नाही, सगळीकडे तूच एक माझ्यासाठी आहेस. ॥४॥ तुकाराम म्हणतात, अशा भांडखोर वादविवाद्यांचं तोंड बंद व्हावं, मी किती त्यांच्याशी वाद घालत बसू? ॥५॥