कलियुगीं कवित्व करिती पाषांड । कुशळ हे भांड बहु जाळे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ द्रव्य दारा चित्तीं प्रजांची आवडी । मुखें बडबडी कोरडा चि ॥२॥ दंभ करी सोंग मानावया जग । मुखें बोले त्याग मनीं नाहीं ॥३॥ वेदाज्ञे करोनि न करिती स्वहित । नव्हती अलिप्त देहाहुनी ॥४॥ तुका ह्मणे दंड साहील यमाचें । न करी जो वाचे बोले तैसें ॥५॥

या कलियुगात पाखंडी लोक चतुर काव्य रचतात, हे भांड फार धूर्त आणि कुशल असतात. ॥१॥ ध्रु.॥ त्यांच्या मनात पैसा, बायको-मुलं यांची आवड असते, पण तोंडाने मात्र कोरडी, पोकळ बडबड करतात. ॥२॥ जगाला दाखवण्यासाठी ते त्यागाचं सोंग घेतात, तोंडाने त्यागाच्या गोष्टी बोलतात, पण मनात तसं काहीच नसतं. ॥३॥ वेदाज्ञा पाळल्याचं ढोंग करतात, पण खरं स्वहित साधत नाहीत, देहाच्या आसक्तीपासून ते खरोखर अलिप्त नसतात. ॥४॥ तुकाराम म्हणतात, जो बोलतो तसं वागत नाही, त्याला यमाची शिक्षा भोगावी लागेल. ॥५॥