विषयाचें सुख एथें वाटे गोड । पुढें अवघड यमदंड ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मारिती तोडिती झोडिती निष्ठुर । यमाचे किंकर बहुसाल ॥२॥ असिपत्रीं तरुवर खैराचे इंगळ । निघतील ज्वाळ तेलपाकीं ॥३॥ तप्तभूमीवरि लोळविती पाहीं । अग्निस्तंभ वाहीं कवळविती ॥४॥ ह्मणऊनि तुका येतो काकुलती । पुरे आतां याती गर्भवास ॥५॥

या जगात विषयसुख गोड वाटतं, पण पुढे यमाची भयंकर शिक्षा वाट पाहत असते. ॥१॥ ध्रु.॥ यमाचे असंख्य दूत निर्दयपणे मारतात, तोडतात, झोडपून काढतात. ॥२॥ तलवारीच्या पात्यांसारख्या पानांच्या झाडावर चढवतात, खैराच्या निखाऱ्यांवर टाकतात, उकळत्या तेलाच्या कढईतून ज्वाळा उठतात. ॥३॥ तापलेल्या जमिनीवर लोळवतात, तापलेल्या लोखंडी खांबाला मिठी मारायला लावतात. ॥४॥ म्हणून तुकाराम विनवणी करतात - आता पुरे झाला हा जन्म-मरणाचा, गर्भवासाचा फेरा. ॥५॥