तुझे वर्णू गुण ऐसी नाहीं मती । राहिल्या त्या श्रुती मौन्यपणें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मौन्यपणें वाचा थोंटावल्या चारी । ऐसें तुझें हरी रूप आहे ॥२॥ रूप तुझें ऐसें डोळां न देखवे । जेथें हें झकवे ब्रह्मादिक ॥३॥ ब्रह्मादिकां देवां कर्माची कचाटी । ह्मणोनि आटाटी फार त्यांसी ॥४॥ तुका ह्मणे तुझें गुण नाम रूप । आहेसी अभूप वाणूं काई ॥५॥

तुझे गुण वर्णन करण्याइतकी माझी बुद्धी मोठी नाही, अगदी वेदसुद्धा तुझ्यापुढे मुके झाले आहेत. ॥१॥ ध्रु.॥ चारही वेदांची वाणी मुकी, अबोल झाली आहे - असं तुझं, हे हरी, रूप आहे. ॥२॥ तुझं रूप डोळ्यांनी पूर्णपणे बघताच येत नाही, ब्रह्मादी देवसुद्धा त्यापुढे चकित होतात. ॥३॥ ब्रह्मादी देवसुद्धा आपापल्या कर्मांच्या बंधनात अडकलेले असतात, म्हणून त्यांचीही खूप तगमग होते. ॥४॥ तुकाराम म्हणतात, तुझे गुण, नाव आणि रूप अमर्याद आहेत - मी काय वर्णन करू? ॥५॥