शूकरासी विष्ठा माने सावकास । मिष्टान्नाची त्यास काय गोडी ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ तेवीं अभक्तांसी आवडे पाखांड । न लगे त्यां गोड परमार्थ ॥२॥ श्वानासी भोजन दिलें पंचामृत । तरी त्याचें चित्त हाडावरि ॥३॥ तुका ह्मणे सर्पा पाजिलिया क्षीर । वमितां विखार विष जालें ॥४॥

डुकराला विष्ठा आवडीने खावीशी वाटते, त्याला गोडधोड जेवणाची काय चव कळणार? तसंच जे भक्त नाहीत त्यांना ढोंग-पाखंडच आवडतं, त्यांना खरा परमार्थ गोड लागत नाही. कुत्र्याला पंचामृतासारखं उत्तम जेवण दिलं, तरी त्याचं मन हाडाकडेच असतं. तुका म्हणतो, सापाला दूध पाजलं, तरी तो ते ओकताना विषच बनतं.