रासभ धुतला महा तीर्थांमाजी । नव्हे जैसा तेजी शामकर्ण ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ तेवीं खळा काय केला उपदेश । नव्हे चि मानस शुद्ध त्याचें ॥२॥ सर्पासी पाजिलें शर्करापीयूष । अंतरींचें विष जाऊं नेणे ॥३॥ तुका ह्मणे श्वाना क्षिरीचें भोजन । सवें चि वमन जेवी तया ॥४॥

गाढवाला मोठ्या तीर्थक्षेत्री धुतलं, तरी ते काही जातिवंत, तेजस्वी घोडा बनत नाही. तसंच दुर्जनाला कितीही उपदेश केला, तरी त्याचं मन शुद्ध होत नाही. सापाला साखरेचं पाणी पाजलं, तरी त्याच्या आतलं विष काही जात नाही. तुका म्हणतो, कुत्र्याला खीर खायला दिली, तरी तो ती लगेच ओकून टाकतो.