जननी हे जाणे बाळकाचें वर्म । सुख दुःख धर्म जें जें कांहीं ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ अंधापुढें जेणें दिधला आधार । त्याचा हा विचार तो चि जाणे ॥२॥ शरणागता जेणें घातलें पाठीशीं । तो जाणे तेविशीं राखो तया ॥३॥ कासे लागे तया न लगती सायास । पोहोणारा त्यास पार पावी ॥४॥ तुका ह्मणे जीव विठ्ठलाचे हातीं । दिला त्याची गति तो चि जाणे ॥५॥

आईलाच आपल्या बाळाचं खरं मर्म कळतं - त्याचं सुख, दुःख, बरं-वाईट सगळं तिलाच समजतं. आंधळ्याला ज्याने आधार दिला, तोच जाणतो त्यामागचा विचार. जो शरण आलेल्याला आपल्या पाठीशी घेतो, तोच जाणतो त्याला कसं सांभाळायचं. जो असा आधार धरतो त्याला वेगळे कष्ट करावे लागत नाहीत, पोहणारा माणूसच त्याला पैलतीरी नेऊन पोहोचवतो. तुका म्हणतो, माझा जीव विठ्ठलाच्या हातात सोपवला आहे, त्याची पुढची वाटचाल तोच जाणतो.