नका वांटूं मन विधिनिषेधांसी । स्मरावा मानसीं पांडुरंग ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ खादलिया अन्ना मासी बोलों नये । अवघें चि जाये एका घांसें ॥२॥ जोडी होते परी ते बहु कठिण । करितां जतन सांभाळावें ॥३॥ तुका ह्मणे येथें न मना विषाद । निंबेविण व्याध तुटों नये ॥४॥

विधीनिषेधांच्या (काय करावं, काय करू नये याच्या) विचारात मन घालवू नकोस, फक्त मनात पांडुरंगाचं स्मरण कर. जेवण झाल्यावर त्यात माशी पडली का असं बोलत बसू नये, घास तर घशाखालीच गेलेला असतो. एखादी गोष्ट मिळवणं फार अवघड असतं, पण एकदा मिळाली की ती जपून सांभाळावी. तुका म्हणतो, यात मनात संशय बाळगू नकोस; कडू औषधाशिवाय (कठोर उपायाशिवाय) रोग बरा होत नाही.