त्याग तंव मज न वजतां केला । कांहीं च विठ्ठला मनांतूनि ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ भागलिया आला उबग सहज । न धरितां काज जालें मनीं ॥२॥ देह जड जालें तृष्णाच्या आभारें । केलें संवसारें कासावीस ॥३॥ तुका ह्मणे गेला आळसकिळस । अकर्तव्य दोष निवारले ॥४॥

विठ्ठला, मी काही प्रयत्नपूर्वक त्याग केला असं नाही, तो माझ्या मनातूनच सहज घडला. संसाराला कंटाळून आपोआप वीट आली, मनात कुठलाही हेतू न धरता हे घडून गेलं. तृष्णेच्या ओझ्याने देह जड झाला होता, संसाराने माझा जीव अगदी घुसमटून गेला होता. तुका म्हणतो, आता आळस आणि कंटाळा दोन्ही गेले, आणि कर्तव्य न करण्याचा दोषही दूर झाला.