मढें झांकुनियां करिती पेरणी । कुणबियाचे वाणी लवलाहें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ तयापरी करीं स्वहित आपुलें । जयासी फावलें नरदेह ॥२॥ ओटीच्या परिस मुठीचें तें वाढे । यापरि कैवाडें स्वहिताचें ॥३॥ नाहीं काळसत्ता आपुलिये हातीं । जाणते हे गुंती उगविती ॥४॥ तुका ह्मणे पाहें आपुली सूचना । करितो शहाणा मृत्युलोकीं ॥५॥

शेतकरी घरात मढं (प्रेत) पडलेलं असलं तरी ते झाकून ठेवून पेरणीचं काम तत्परतेने उरकतात, अशी शेतकऱ्याची खासियत असते. त्याचप्रमाणे ज्याला मनुष्यजन्म मिळाला आहे, त्याने आपलं आत्महित त्वरित साधावं. ओटीत मावेल त्यापेक्षा मुठीने पेरलेलं जास्त उगवतं, हीच आपलं हित साधण्याची खरी युक्ती आहे. काळाची सत्ता आपल्या हातात नाही, म्हणून शहाणी माणसं ही गुंतागुंत लवकर सोडवून घेतात. तुका म्हणतो, माझा हा इशारा नीट समजून घ्या; शहाणा माणूस या मृत्युलोकात वेळीच योग्य ते करतो.