राजा चाले तेथें वैभव सांगातें । हें काय लागतें सांगावें त्या ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ कोणी कोणा एथें न मनी जी फुका । कृपेविण एका देवाचिया ॥२॥ शृंगारिलें नाहीं तगों येत वरि । उमटे लौकरि जैसें तैसें ॥३॥ तुका ह्मणे घरीं वसे नारायण । कृपेची ते खुण साम्या येतें ॥४॥

राजा जिथे जिथे जातो, तिथे त्याचं वैभवही त्याच्यासोबत असतं, हे त्याला वेगळं सांगायची गरजच नसते. इथे कुणीही कुणाला उगीच, फुकट मान देत नाही, एका देवाच्या कृपेशिवाय काहीच घडत नाही. जे नटवलेलं-सजवलेलं नसतं ते वरवर टिकून राहू शकत नाही, त्याचं खरं रूप लवकरच उघड होतं. तुका म्हणतो, ज्याच्या घरात नारायण वास करतो, त्याच्या कृपेची खूण म्हणजे मनाला येणारी समता, स्थिरता.