वत्स पळे धेनु धांवे पाठीलागीं । प्रीतीचा तो अंगीं आविर्भाव ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ शिकविलें काय येईल कारणा । सूत्र ओढी मना आणिकांच्या ॥२॥ सांडिलें तें नाहीं घेत मेळवितां । ह्मणऊनि लाता मागें सारी ॥३॥ तुका ह्मणे आग्रह करावा न लगे । सांगतसे अंगें अनुभव ॥४॥

वासरू पळत सुटलं की गाय त्याच्यामागे धावते, हा प्रेमाचा उपजत, नैसर्गिक आविष्कार असतो. यासाठी शिकवण्याची काय गरज? हा ओढा आपोआप मनात निर्माण होतो. जे एकदा सोडून दिलं, ते पुन्हा गोळा करतानाही घेतलं जात नाही, उलट लाथ मारून मागे ढकललं जातं. तुका म्हणतो, यासाठी आग्रह करायची गरज नाही, अनुभवच आपोआप शरीराकडून हे शिकवतो.