देवाच्या संबंधें विश्व चि सोयरें । सूत्र ओढे दोरे एका एक ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ आहाच हें नव्हे विटायासारिखें । जीव जीवनीं देखें सामावले ॥२॥ आणिकांचें सुख दुःख उमटे अंतरीं । एथील इतरीं तेणें न्यायें ॥३॥ तुका ह्मणे ठसावलें शुद्ध जाती । शोभा चि पुढती विशेषता ॥४॥

देवाच्या नात्याने अवघं विश्वच आपलं सोयरं, नातलग बनतं; एकाला एक असे धागेदोरे एकमेकांना जोडलेले असतात. हे काही वरवरचं, टाकाऊ नातं नाही; बघ, कसे सगळे जीव एका जीवनात एकरूप होऊन सामावलेले आहेत. दुसऱ्याचं सुख-दुःख आपल्याही मनात उमटतं, आणि त्याच न्यायाने बाकी सगळंही आपलंच वाटू लागतं. तुका म्हणतो, अशी शुद्ध, निर्मळ वृत्ती एकदा मनात रुजली की पुढे तीच खरी शोभा, तेच खरं वैशिष्ट्य ठरतं.