अवघा वेंचलों इंद्रियांचे ओढी । जालें तें तें घडी निरोपिलें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ असावा जी ठावा सेवेसी विचार । आपुला म्यां भार उतरिला ॥२॥ कायावाचामनें तो चि निजध्यास । एथें जालों ओस भक्तिभावें ॥३॥ तुका ह्मणे करूं येईल धांवणें । तरि नारायणें सांभाळावें ॥४॥

इंद्रियांच्या ओढीने मी अगदी वेचून गेलो, जे जे घडलं ते ते सगळं तुला येऊन सांगितलं. देवा, माझ्या सेवेचा विचार तूच कर, कारण माझा भार मी आता तुझ्यावर उतरवला आहे. काया-वाचा-मनाने फक्त तुझाच ध्यास मला लागलेला आहे, भक्तिभावाने मी स्वतःला पूर्ण रिकामं करून टाकलं आहे. तुका म्हणतो, यापुढे काही धावपळ, प्रयत्न करायचे राहिले असतील, तर ते आता नारायणानेच सांभाळावेत.