आदि मध्य अंत दाखविला दीपें । हा तों आपणापें यत्न बरा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ दासत्वें दाविलें धन्याचें भांडार । तोंतों नव्हे सार एथुनियां ॥२॥ उपायानें सोस नासला सकळ । सत्ते सत्तावळ अंगा आलें ॥३॥ तुका ह्मणे दृष्टि सकळांचे शिरीं । वचन चि करी बैसोनियां ॥४॥

दिव्याने आरंभ, मध्य आणि शेवट दाखवला, हाच स्वतःसाठी केलेला चांगला प्रयत्न होय. सेवकपणाने धन्याचं भांडार दाखवलं गेलं, पण नुसतं दाखवणं म्हणजे खरं सार नव्हे. निरनिराळ्या उपायांनी सगळी हौस मावळून गेली, आणि अंगी सत्तेचा प्रभाव आला. तुका म्हणतो, सर्वांच्या मस्तकावर ही दृष्टी असते, आणि शब्दच स्थिरपणे बसून आपलं कार्य करत असतो.