अवगुण तों कोणीं नाहीं प्रतिष्ठिले । मागें होत आले शिष्टाचार ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ दुर्बळाच्या नांवें पिटावा डांगोरा । हा तों नव्हे बरा सत्यवाद ॥२॥ मद्य आणि मधु एकरासी नांवें । तरि कां तें खावें आधारें त्या ॥३॥ तुका ह्मणे माझा उच्छिष्ट प्रसाद । निवडी भेदाभेद दृष्टिन्यायें ॥४॥

आजवर कुणीही दुर्गुणांना प्रतिष्ठा दिलेली नाही, पूर्वापार चांगले आचारच पाळले गेले आहेत. दुर्बळाच्या नावाने उगाच डांगोरा पिटणे हे काही खरेपणाचे बोलणे नव्हे. 'मद्य' आणि 'मध' ही नावे ऐकायला सारखी वाटतात, म्हणून काही मद्य हे मधासारखं समजून प्यावं का? तुका म्हणतो, माझा उष्टा प्रसादसुद्धा खऱ्या दृष्टीच्या निकषावरच भेदाभेद ओळखतो.