आह्मां हें कौतुक जगा द्यावी नीत । करावे फजित चुकती ते ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ कासयाचा बाध एकाच्या निरोपें । काय व्हावें कोपें जगाचिया ॥२॥ अविद्येचा येथें कोठें परिश्रम । रामकृष्णनाम ऐसे बाण ॥३॥ तुका ह्मणे येथें खऱ्याचा विकरा । न सरती येरा खोट्या परी ॥४॥

जगाला योग्य नीती शिकवणं आणि जे चुकतात त्यांना उघड करणं, हीच आमची खरी करमणूक. एखाद्याच्या बोलण्याने काय बिघडतं, आणि जगाच्या रागाची काय पर्वा करायची? इथे अज्ञानाचे कष्ट कशाला हवेत, राम-कृष्ण ही नावंच माझी बाणं आहेत. तुका म्हणतो, इथे फक्त खऱ्याचाच व्यवहार चालतो, खोट्याला कुठल्याही मार्गाने खप नाही.